بدنبال فرازمینی‌ها

استاندارد

پروژه وویجر یا  Voyager یکی‌ از جسورانه‌ترین و در عین حال جذاب‌ترین پروژه‌های فضای ناسا بوده . این پروژه شامل ۲ فضاپیما با نام‌های وویجر ۱ و وویجر ۲ می‌شود که در سال ۱۹۷۷ برای مطالعه بر روی سیارات منظومه شمسی‌ به فضا پرتاب شدند . ماموریت نخست این پروژه برسی‌‌ بر روی سیارات گازی مشتری ، زحل ، اورانوس و نپتون بود که بعد از به اتمام رساندن موفقیت آمیز ماموریت نخست راهشان را به سمت خارج از منظومه شمسی‌ ادامه دادند .

VoyagerReverse-660x490

ناسا در هر یک از این فضاپیماها که به اندازه یک خودرو سواری کوچک وزن داشتند ، علاوه بر تجهیزات عکس‌برداری سوخت و … یک صفحه فونوگرافی طلایی قرار داد . در هر یک از این صفحات اطلاعاتی شامل فراز و نشیب‌ تمدن بشر به زبان ریاضی ، تصویری از یک زن و یک مرد با دستانی برافراشته به نشان دوستی ، آدرس و جایگاه سیاره زمین در منظومه شمسی‌ ، همچنین ۱۱۶ قطعه عکس آنالوگ و آواهای طبیعی شامل موج آب، آذرخش و حیوانات به همراه قطعات موسیقی از فرهنگ‌ها و زمان‌های گوناگون، سلام و خوشامدگویی به ۵۶ زبان گوناگون ( که فارسی هم جزو اونها هست ) و پیام چاپ شده از رییس‌جمهور وقت آمریکا و نیز دبیرکل سازمان ملل متحد جایگذاری شده‌اند.

Voyager-Golden-Record

متن پیام خوش آمدگویی به فارسی «درود بر ساکنین ماورای آسمان‌ها، بنی‌آدم اعضای یک پیکرند که در آفرینش ز یک گوهرند. چون عضوی به‌درد آورد روزگار، دگر عضوها را نماند قرار» هست که به واسطه شعر سعدی جزو طولانی‌ترین خوشامدگویی‌ها ست .

کارل سیگن سازنده صفحات طلایی درباره آنها گفته بود : “این صفحات تنها هنگامی نمایش داده خواهند شد که تمدنی پیشرفته و میان‌ستاره‌ای آنها را پیدا کند. اما درهرحال، پرتاب این بطری در میان اقیانوس فضایی حرف‌های امیدوارکننده‌ای برای زندگی در این سیاره دارد.”

 ناسا در سال ۲۰۱۳ تأیید کرد که فضاپیما ویجر ۱ از مرز منظومه شمسی‌ گذر کرد و به فضایی موسوم به فضای بیرونی (Interstellar space یا Outer space) وارد شد . فضاپیمای وویجر ۱ درحال حاضر دورترین ساخته دست بشر نسبت به سیاره مادری به حساب می‌آید.

به گفته ناسا در حال حاضر مدت زمان ارسال و یا دریافت سیگنال از وویجر ۱ حدود ۱۷ ساعت طول می‌کشد. پژوهشگران ناسا می‌گویند وویجر۱ اکنون در فضای میان ستارگان و در فاصله ۱۹ میلیارد کیلومتری از خورشید شناور است و تا چهل هزار سال دیگر به هیچ ستاره‌ای نزدیک نخواهد شد.

آخرین تصاویری که وویجر ۱ از سیاره مادری خود ارسال کرده در سال ۱۹۹۰ بوده ، و به اعتقاد دانشمندان این آخرین باری بود که ویجر زمین را میدید .

زمین از دید ووجیر در ۳.۷ بیلیون کیلومتری زمین

جدا از انجام مطالعات و جمع‌آوری داده‌های علمی در این پروژه ، این پروژه رو بیشتر میشه به کتیبه‌ها و دیوار نوشته‌های دنیای کهن تشبیه کرد که سعی در انتقال و جاودانه نگاه داشتن یک اندیشه و تمدن داشتند تا تلاشی جدی برای ارتباط با زندگی فرازمینی . اما هرچند امکان دریافت این پیام‌ها توسط تمدن‌ها و موجودات هوشمند فرازمینی(البته با فرض تنها نبودن ما در این فضای بیکران ) کم باشه ، اما به هر ترتیب شاید و شاید روزی زندگی آیندگان ما به واسطه همین پیام‌ها به چیزی شبیه  به فیلمای علمی‌ تخیلی‌ که امروزه میبینیم بدل بشه .

منابع :

 gadgetnews ،  wikipedia ، wikipedia